مهندسان بیش‌ترین سهم را در دستیابی به کیفیت زیست کنونی که از آن بهره‌مند هستیم، داشته‌اند. آب پاکیزه و سالم، سیستم ترابری کارآمد، مهار شدن مخاطرات سیل و طغیان‌ها، مدیریت مواد زائد، ساختمان‌های مقاوم در برابر زلزله، طرح‌های تولید و توزیع برق و نظایر آن‌ها، همه دستاوردهای مهندسان‌اند، اما اغلب در گمنامی واقعی به انجام رسیده‌اند. ما مهندسان و تنها ما، دراین‌باره مقصریم، زیرا نخواسته‌ایم و یا غفلت کرده‌ایم که به ازای این فضائل، کسب اعتبار کنیم. این کوتاهی را چگونه باید جبران کرد؟

گام نخست: باید وظیفه خود را به خوبی انجام دهیم و آن را با هیجان به دنیا بازگو کنیم. بگذار مردم، دنیای بدون مهندسی «این عنصرخلاقیت» را مجسم کنند، دنیایی بدون پل‌ها، ساختمان‌های بلند، آب پاکیزه و نیروی برق، ارتباطات و ترابری سریع، بدین‌سان کارهای سترگ ما در چشم‌اندازی شایسته قرار می‌گیرند.

در آن موقع ما باید از افزودن پیشوند «مهندس» به اسم خود، همان طور که برخی از همکاران در اروپا و آمریکای لاتین عمل می‌کنند، به وضوح نشان دهیم که «به حرفه خود مباهات می کنیم ».

گام دوم: ما باید خواستار آن باشیم که خدمات ما بر مبنای عملکرد ارج نهاده شوند و مثل یک کالا مورد خرید و فروش قرار نگیرند. اگر قدر و منزلت حرفه ما با سایر حرفه‌های علمی همانند پزشکی همسنگ نباشد، بهترین مغزهای تعلیم یافته، مهندسی مشاور را انتخاب نخواهند کرد.

تأمین آینده: بگذار از سایه گمنامی به در آییم و سرکردگی چالش‌ها برای رویارویی با دنیای قرن بیست و یکم را به عهده گیریم. ما باید بانگ توانمند دفاع از امر حفظ و کاربرد خردمندانه منابعع موجود باشیم. بگذار از حرف زدن با خودمان درگذریم و باکسانی که می‌توانند پندار ما را تقویت کنند، ارتباط برقرار کنیم، صدای ما شنیده نخواهد شد مگر اینکه پا از میان جمعیت تماشاگر بیرون نهیم و به روی صحنه بیاییم.

حرف ناپیدا، قدمی به پیش بگذار و از تاریکی به درآی

ویلیام – د –لوئیز – رئیس فیدیک

برگردان به فارسی: شادروان دکتر مهدی قالیبافیان